glaumur

ég ætla að gifta mig
innan
um ísbirnina
berfætt í gulu
krapinu
einn til austurs
með hnjóska í feldi
annar til norðurs að teyga
nóttina úr glerflösku
kjóllinn
perlusaumaður í
brjóstið þar sem
ég er viðkvæmust
farið með þulu
svo ég kinki kolli
húnn að leik fyrir aftan

bálhvít
í myrkrinu
við þrjú og húnninn

 

festeggiamenti

voglio sposarmi
tra orsi polari
a piedi nudi nella guazza
di neve ingiallita
uno a est
con i nodi nel vello
uno a nord per dilatare
la notte da una bottiglia
l’abito
con ricami di perle
sul petto, dove
sono più sensibile
recitate filastrocche
che io possa annuire
un cucciolo dietro che gioca

bianco fuoco
nella tenebra
il cucciolo e noi, in tre.

(Da Brúður [Spose], 2010)
**

Brjóstin mín (Il mio seno)

Allegro non troppo, adagio non troppo, allegretto
grazioso, piano, diminuendo, a piacere, allegro con
spirito, tenuto, (agitato), grave, presto ma non
assai, leggermente crescendo, con slancio,
fortissimo, grandioso, larghetto, quasi andantino,
allattante, mezzo forte, staccato, affettuoso, legato,
giocoso, vivace, forte, meno mosso, amabile,
alla marcia

Hratt ekki um of, hægt ekki um of, allgreitt með
reisn, veikt, smám saman mýkra, að vild, hratt með
andagift, haldið, (órólega), með alvöru, fljótt en þó
ekki, lítillega vaxandi, með áhuga, mjög sterkt,
hástemmt, nokkuð breitt, næstum á gönguhraða,
mjólkandi, af hálfum styrk, slitið sundur, af tilfinningu,
bundið, með gleði, líflega, sterkt, minni hreyfing,
ljúflega, marserandi

dolente – með sársauka

*

Eldfjallaferð

Sorgin í íslensku landslagi
er mikil

þar titra strengir í kulnandi brjóstum og
slitna
undir hamri þar sem enginn
kemur að sjá þig
nema –

aldauða fuglar
búa sér
hreiður í alskeggi
þurfalinga

dysjaðir sandar svíkja
og
drifhvítar kjúkur
leita upp
að slá raddir úr dvergmálum

þó þannig
að dýpstur ymur lifi,
elti

 

Gita al vulcano

Il dolore nel panorama islandese
è grande

vibrano corde in petti sempre più freddi e
si spezzano
sotto la scarpata dove nessuno
viene a vederti
tranne –

uccelli estinti
si fanno
il nido nella barba
degli indigenti

distese di sabbia sepolte ingannano
e
nocche sbiancate
sbucano
a sfoltire voci di echi

in modo che
il rombo più profondo viva,
ti segua

*

Líttu sérhvert sólarlag

Iss, ég hef séð þetta oftsinnis áður,
hvæsi ég þegar þú dregur mig niður
í stórgrýtið til að sjá sólina hrynja og
ég þurrka kaldsvitann í svampdýr
og postulínsbrot hrufla hnén
í svörtum sandinum sem nær
niður á grængolandi dýpi ógeðs, hér
er hvergi almennileg þögn, svo bíðum
við þess hvort í sínu lagi að hafið
þreytist sem það
gerir ekki því það er fáránlegt

 

Guarda ogni tramonto

Uff, l’ho già visto tante volte,
sbuffo io quando mi trascini fino
agli scogli per vedere il sole che precipita e
asciugo il sudore freddo alle spugne
e i frammenti di ceramica scorticano le ginocchia
sulla nera distesa di sabbia che scende
fino ai profondi abissi del disgusto,
non c’è nemmeno un silenzio decente, allora aspettiamo
ciascuno per proprio conto che il mare
si stanchi, cosa che
non fa perché è patetico

*

Café Borges

Á Café Borges í Bankastræti
eru allir með brún augu.

Hér voru einu sinni seldar sokkabuxur –
segir Simone – sem klofnuðu eins
og stígar í tvennt, jafnvel þrennt.

Já – segir Tiziano – hér rifust elskendur
þar til einhver kom og lagði
sverð
í meðal þeirra bert.

Eldar brenna.

Á Café Borges í Bankastræti
eru allir með skeggbrodda og brosa.
þangað koma ekkjur og ekklar,
sötra súpu með fáfnisgrasi og
hræra út fleyg orð
með göfflum
sem klofna eins og sokkabuxur.
Við hornborð hrýtur maður í rúllukragabol.

Upp og niður brekkuna fer dáið fólk,
klappar steininn.

Ég er gift eigandanum. Við eigum fjögur börn.

 

Caffè Borges

Al Caffè Borges in Bankastræti
hanno tutti gli occhi castani.

Qui una volta vendevano calze –
dice Simone – che si biforcavano
come sentieri in due, anche in tre.

Sì – dice Tiziano – qui litigavano gli amanti
finché qualcuno non posava
una spada
in mezzo a loro, nudi.

Ardono i fuochi.

Al Caffè Borges in Bankastræti
tutti portano il pizzetto e un sorriso.
Ci vanno le vedove e i vedovi,
sorseggiano zuppa al dragoncello e
rimestano frasi fatte
con le forchette
che si biforcano come calze.
Al tavolo d’angolo russa un signore in dolcevita.

Su e giù dal pendio passano i morti,
carezzano le pietre.

Ho sposato il proprietario. Abbiamo quattro figli.

*

Ör

Djúpt í holdi
mannsins
stendur fleinn

sem eirðarlaust barn
rak á kaf
án þess að ugga að sér

– tenntum oddi
juggum við daglangt til –

öllu verra
er að vita af
beininu sem brotnaði

í blóðhvítri
grind hans
í nótt

og enginn kann
að tjasla saman

 

Cicatrice

Nel profondo delle carni
umane
c’è un chiodo

che un bimbo irrequieto
ha conficcato
senza pensare

– continuiamo a tormentare
con le dita la punta zigrinata –

molto peggio
è sapere dell’osso
che si è rotto

stanotte
nella sua grata
esangue

e che nessuno è in grado
di rattoppare

(Da Kátt skinn (og gloría) [Pelle allegra (e gloria)], 2014).

**

Græna vatnið og við og hann
JÞ, minning

Og þegar hann synti í vatninu
sötruðum við te
og þegar hann batt hárið aftur
slökktum við ljósin
og þegar hann handlék eigin bækur
töluðum við tungum
þótt þær væru þrútnar
og sárar
og þegar hann bölvaði trjánum
borðuðum við sand
og þegar hann þornaði í sólinni
riftum við ættarböndum
og landvistarleyfum
og þegar hann drukknaði í vatninu
stóðum við á öndinni
og þegar hann þornaði í sólinni
fylltumst við af grænu
grimmu vatni

 

L’acqua verde e noi e lui
in memoria di J. Þ.(1)

E mentre nuotava nel lago
sorbivamo un tè
e mentre si legava i capelli sulla nuca
noi spegnevamo la luce
e mentre maneggiava i suoi libri
parlavamo lingue
benché gonfie
e dolenti
e mentre malediceva gli alberi
mangiavamo sabbia
e mentre si asciugava al sole
annullavamo parentele
e permessi di soggiorno
e mentre annegava nel lago
trattenevamo il fiato
e mentre si asciugava al sole
ci siamo riempiti di crudele
acqua verde

(Inedito)

 

[Traduzione di Silvia Cosimini.]

 

Notizia.
Sigurbjörg Þrastardóttir è nata nel 1973 ad Akranes, un paese a poca distanza da Reykjavík, sulla costa occidentale dell’Islanda. Dopo l’esordio nel 1999 con una prima raccolta di poesie dal titolo Blálogaland (Terra di fiamme azzurre), la Þrastardóttir ha pubblicato versi, prose e testi teatrali oltre a due romanzi, Sólar saga (Tutta la storia di Sól), a cui è stato assegnato il premio letterario Tómas Guðmundsson, nel 2002, e Stekk (Salto), nel 2012. Attiva nel panorama culturale islandese come all’estero, Sigurbjörg Þrastardóttir partecipa spesso a festival di poesia e collabora con artisti, fotografi, musicisti in progetti internazionali, oltre a tenere un programma settimanale sull’emittente radiofonica nazionale.
Tradotta in molte lingue, la produzione della Þrastardóttir spazia dalla poesia di natura a una più marcatamente fisica, perfino erotica, caratterizzata da uno sguardo insolito e profondamente ironico su cose, luoghi ed esemplari umani, e da uno scardinamento dei luoghi comuni, linguistici e mentali.

 

Note.
(1) Jónas Þorbjarnarson (1960-2012) poeta islandese, scomparso tragicamente nel lago Segrino, nei pressi di Canzo, dove si era trasferito con la compagna qualche anno prima [N.d.T.].